Nocny pociąg pełen ziewnięć

W pokoju Olka panował już gęsty, granatowy zmierzch. Chłopiec leżał pod kołdrą, wpatrując się w cienie na ścianie, gdy nagle z podłogi dobiegł go cichutki, miękki szelest: szu-szu, szu-szu.

Tuż obok kapci stał maleńki pociąg, nie większy od pantofla. Cały z ciemnoniebieskiego aksamitu, z mosiężnymi kółkami, które obracały się bez najmniejszego zgrzytu. Z malusieńkiego komina unosiły się błękitne obłoczki, a w całym pokoju zapachniało suszoną lawendą.

Olek wychylił się z łóżka. W okienku lokomotywy mignęła postać. Drzwi wagonika uchyliły się i na dywan zeskoczył starszy pan w za dużych okularach i granatowej czapce konduktora ze złotym otokiem.

— Ojej, ojej, gdzież to mogło spaść? — mruczał pod nosem staruszek, przeszukując swoje maleńkie kieszenie.

— Dobry wieczór — odezwał się szeptem Olek, żeby go nie przestraszyć. — Kim jesteś?

Starszy pan podskoczył lekko, poprawił okulary i skłonił się uprzejmie. — Nazywam się Celestyn. Prowadzę Nocny Ekspres Senny. Rozwożę wieczorne ziewnięcia dzieciom w całym mieście. Bez nich nikt nie potrafi zasnąć! Ale mamy ogromny kłopot, mój drogi. Przeciąg wywiał mi gwiezdną mapę przez komin i nie mam pojęcia, które domy jeszcze czekają na swoją dostawę.

Olek usiadł na skraju łóżka i spojrzał w okno. — A nie można zapytać samych gwiazd? Przecież one widzą całe miasto z góry.

Pan Celestyn klasnął w dłonie. — Wyśmienity pomysł! Tylko że gwiazdy mówią po swojemu, rysują znaki na niebie. Sam już słabo widzę te małe punkciki. Pomożesz mi je odczytać?

— Jasne — skinął głową chłopiec i podszedł cicho do parapetu. Celestyn wdrapał się po fałdach zasłony i usiadł tuż obok niego.

Olek zmrużył oczy, wpatrując się w ciemne niebo nad dachami domów. Pierwsza grupa gwiazd migotała tuż nad starym parkiem. Trzy jasne iskry układały się w prostą linię, a pod nimi czwarta tworzyła długi, zakrzywiony ogonek.

— Widzę tam coś! — szepnął Olek. — Gwiazdy narysowały wielką chochlę albo... wędkę!

— Wędkę! — ucieszył się pan Celestyn, wyjmując z kieszeni mały notesik. — To musi być ulica Rybacka! Tam mieszka mała Marysia, która uwielbia łowić drewniane rybki w wannie. Wyślijmy jej przesyłkę.

Maszynista pociągnął za cieniutki sznureczek przy swoim kołnierzu. Z komina pociągu buchnął błękitny obłoczek, który wyleciał przez uchylone okno i popłynął prosto w stronę Rybackiej.

— Teraz drugi znak — powiedział Olek, przenosząc wzrok nad wieżę ratusza. Tam gwiazdy mrugały inaczej, układały się w okrąg z dwoma sterczącymi trójkącikami na samej górze. — To wygląda jak głowa kota z postawionymi uszami.

— Kocia Przełęcz — Celestyn pokiwał głową. — Dom z czerwonym dachem pod numerem siódmym. Tam też czeka rodzeństwo.

Kolejna smużka lawendowej pary pomknęła w noc. Został jeszcze jeden dom, ale nad południową częścią miasta zawisła gęsta, szara chmura, zasłaniając gwiazdy.

— Ojej — zmartwił się konduktor. — Nic nie widać. Jak odgadniemy, kto jeszcze nie śpi?

Olek pomyślał o mapach, które sam kiedyś rysował. Skoro niebo milczało, trzeba było spojrzeć na ziemię. Wypatrywał żółtych punkcików w oknach. Wszędzie było ciemno, oprócz jednego miejsca — na poddaszu żółtej kamienicy wciąż paliła się mała lampka, a w jej blasku kręciły się kolorowe skrzydła wiatraczka.

— Spójrz tam, Celestynie! Wiatraczek na parapecie! — zawołał cicho Olek. — Wiatr kręci jego skrzydłami, a w pokoju jest jasno!

— Ulica Młyńska! Oczywiście! — Celestyn odetchnął z ulgą. — Jak mogłem zapomnieć o małym Stasiu?

Maszynista wypuścił ostatni, najgrubszy obłoczek. Chwilę później żółte światło na poddaszu zgasło. W całym mieście panował teraz zupełny spokój.

— Wszystkie ziewnięcia dotarły na czas — powiedział cicho Celestyn, kłaniając się Olkowi z wdzięcznością. — Dziękuję ci, pomocniku. Teraz nasza kolej na odpoczynek.

Starszy pan zjechał po zasłonie wprost do aksamitnej lokomotywy. Pociąg wtoczył się pod łóżko, cichutko popiskując kółkami, i zaparkował bezpiecznie w cieniu dywanu.

Olek wrócił pod kołdrę. W pokoju wciąż unosił się słodki zapach ziół. Chłopiec poczuł, jak jego powieki stają się ciężkie, a po chwili z jego ust wymknęło się wielkie, miękkie ziewnięcie. Nocny Ekspres wykonał swoje zadanie, a sen przyszedł sam, cichy i ciepły.