Smok, który kichał gwiazdkami

Na samym końcu ogrodu Antoniego rosły stare, rozłożyste leszczyny. Właśnie tam, tuż pod gęstymi gałęziami, zaczynał się las pachnący mchem i wieczornym chłodem. Chłopiec lubił przychodzić w to miejsce o zmierzchu, kiedy cienie powoli kładły się na trawie.

Tego dnia usłyszał cichutkie chrobotanie. Coś zaszeleściło w paprociach. Antoni przykucnął, wstrzymując oddech, i wtedy zza pnia wyłonił się niezwykły stworek. Był szmaragdowozielony, wielkości sporego kota, a po bokach miał aksamitne, miękkie skrzydełka.

— Cześć — odezwał się cicho chłopiec, żeby nie spłoszyć gościa. — Jestem Antoni.

Smoczek drgnął, spojrzał wielkimi oczami i pisnął nieśmiało: — Bolek...

Chwilę później nos Bolka zaczął się marszczyć. Smok zamknął powieki, wciągnął powietrze raz, drugi, aż wreszcie kichnął z całych sił. Antoni zamrugał ze zdumienia. Z pyszczka smoka nie wyleciała ani smuga dymu, ani najmniejszy płomyk. Zamiast tego w powietrze uniosła się chmurka wirujących, złocistych i błękitnych gwiazdek. Opadły miękko na trawę, lśniąc łagodnym, ciepłym blaskiem.

Bolek natychmiast schował pyszczek w łapkach, a jego miękkie skrzydełka opadły smętnie aż do samej ziemi. — Prawdziwe smoki zieją groźnym ogniem — wyszeptał zmartwiony smok. — A ja tylko tak... kicham świecidełkami. Wszyscy w bajkach mówią, że to wstyd.

Antoni podszedł krok bliżej i usiadł po turecku. — Wcale nie wstyd, Bolku. Twój ogień nikogo nie oparzy, a te gwiazdki są piękniejsze niż cokolwiek w całym ogrodzie.

W tej samej chwili z gęstwiny lasu dobiegło ciche popiskiwanie. W zaroślach szamotała się rodzina jeży. Mama jeżowa dreptała nerwowo w kółko, a za nią troje maluchów piszczało cichutko. W lesie zapadł już głęboki zmrok, a na ich zwykłej ścieżce leżały suche, kłujące gałęzie sosny. Jeżyki zgubiły drogę do norki ukrytej pod korzeniami dębu.

— Widzisz to? — zapytał Antoni, wskazując na bezradne zwierzątka. — Prawdziwy ogień spaliłby im drogę i bardzo je przestraszył. Ale twoje gwiazdki... Bolku, potrafisz kichnąć jeszcze raz?

Smoczek pokręcił niepewnie głową. — Tylko wtedy, gdy coś mnie załaskocze.

Antoni rozejrzał się uważnie. Na szczęście tuż obok, na skraju trawnika, rosły wysokie kłosy polnych traw z puszystymi wiechami. Chłopiec zerwał jedno miękkie źdźbło. — Pozwolisz? — uśmiechnął się Antoni i delikatnie dotknął zielonego noska Bolka.

Smok zmarszczył pyszczek. Raz, dwa... Apsik!

Nad ścieżką uniosła się cała chmara błękitnych i złocistych iskierek. Poszybowały w stronę lasu i zawisły tuż nad ziemią, rozświetlając leśne runo kojącym, bursztynowym światłem. Cała dróżka wiodąca między suchymi gałęziami stała się jasna i bezpieczna.

Jeżowa mama natychmiast uniosła nosek. Spokojnie poprowadziła swoje dzieci wprost do dębowej kryjówki, a małe jeżyki dreptały wesoło, bezpieczne w ciepłym blasku.

Bolek wyprostował się dumnie. Jego skrzydełka zatrzepotały miękko z radości, a na pyszczku pojawił się szeroki uśmiech. — Ojej! Naprawdę im pomogłem! Moje gwiazdki są potrzebne!

— Bardzo potrzebne — przytaknął Antoni, klepiąc smoka delikatnie po łuskowatym grzbiecie. — Rozświetlasz ciemność tak łagodnie, że nikt się nie boi.

Iskierki na leśnej ścieżce zaczęły powoli przygasać, zamieniając się w senny, złocisty pyłek. W lesie ucichły wszystkie szelesty. Wiatr ustał, a liście leszczyny przestały drżeć.

Bolek zwinął się w mały, szmaragdowy kłębek tuż obok butów Antoniego. Oparł brodę na łapkach i ziewnął przeciągle, przymykając powieki. Jego miękkie skrzydełka otuliły go niczym najcieplejszy kocyk.

Antoni poczuł, że jemu także opadają powieki. Przykrył smoka garścią miękkich, suchych liści dębu, które pachniały słońcem i spokojem.

— Dobranoc, Bolku — szepnął chłopiec.

Z noska małego smoka uniósł się jeszcze jeden, maleńki, pojedynczy błękitny błysk, po czym zgasł cichutko w zapadającym zmierzchu. Antoni wstał z trawy i powolnym, sennym krokiem ruszył w stronę domu, wiedząc, że nocny las jest bezpieczny, rozświetlony najpiękniejszymi snami.